Język:

Badania magnetyczno-proszkowe MT

Metoda magnetyczno-proszkowa (MT) wraz z metodą penetracyjną zalicza się do badań powierzchniowych.
Badaniom MT podlegają złącza spawane, odlewy i odkuwki wykonane z materiałów ferromagnetycznych. Polega ona na detekcji strumienia magnetycznego pola rozproszenia, pojawiającego się w miejscach nieciągłości. Do magnesowania używa się w zależności od potrzeb magnesów stałych, elektromagnesów jarzmowych lub cewek magnesujących.
Badania te pozwalają wykryć najbardziej niebezpieczne wady powierzchniowe i podpowierzchniowe takie jak pęknięcia, porowatości, zakucia, przyklejenia. Jest to bardzo szybka i skuteczna metoda kontroli nieniszczącej. Łącznie z metodą ultradźwiękową należy do  podstawowego systemu kontroli złącz spawanych na etapie ich wytwarzania. W odróżnieniu od badań penetracyjnych, w badaniach magnetyczno-proszkowych możliwe jest wykrywanie nieciągłości również pod powierzchnią badaną (do około 2 mm głębokości).
W obrębie metody można wyróżnić dwie techniki badania: barwną oraz fluorescencyjną. W technice barwnej wykorzystuje się zazwyczaj podkład biały oraz zawiesinę czarną proszku magnetycznego, obserwacja prowadzona jest w świetle białym o odpowiednim natężeniu. W technice fluorescencyjnej stosuje się zawiesiny fluorescencyjne a w związku z tym obserwację prowadzi się z wykorzystaniem światła ultrafioletowego. Technika fluorescencyjna charakteryzuje się nieco większą czułością badania w porównaniu do techniki barwnej.
W przypadku badań magnetyczno-proszkowych konieczne jest dość dokładne przygotowanie powierzchni  i usunięcie powłok malarskich.